من یادم نمیاد پست قبلی را بابت چی و در چه حالی و محض چی نوشته بودم.. نپرسید کجا؟ از لحاظ اینکه آلزایمرم من!

هر وقت باد مرا با خود برد و به یه جایی که اینترنت داشت، رسیدم. اطلاع رسانی می کنم

 

قصد ترک اعتیاد و اینترنت و اینا داشتم ولی نمی شود ظاهرن! در اولین فرصت باید یه فکری به حالش کنم

دلم تنگ شده برای دوستام و کلن انگار بیخبر از جهان دارم زیست میکنم. واقعن تو غار یا جزیره ای، چیزی!

دیگه کم‌کم باید پرواز کنم، برم

با تلفن حرف می‌زنم. از وسط ترافیک تا حالا چند بار هی قطع کرده‌ام هر چند دقیقه.. صدای زنگ در می‌آید. فکر می کنم مامان برگشته که او هم برای بار نمی دانم چندم رفته بیرون. این‌بار یادش افتاد لامپ برای اتاقم نخریده. به سمت در می‌روم و می‌گویم: "مادر ِ من! تو که می‌دونی این در از بیرون باز می‌شه، خب بیا تو، اینکه قفل نیست "
در باز می‌شود و خانم همسایه‌ی روبرویی با یک بشقاب کوکو سبزی، پشت در ایستاده بود. می‌گوید: " امروز خیلی کار کردید، گفتم حتمن وقت نشده شام درست کنید"

توزیع ناعادلانه یعنی شنبه‌ها از ساعت 10 صبح سر کلاس باشی تا 5بعداظهر که حتا فرصت نهار خوردن هم نباشه این بین. 12 تا 12:30 تایم استراحتت باشه و 2:30 تا 2:45 در کل اینهمه ساعت و 3 تا کلاس با یه استاد که یه عالمه مشق داره همیشه و نمی‌شه پیچوند و از زیر کار در رفت.
یکشنبه هم 3 تا کلاس ملال آور و خواب آور از 8 صبح تا 5:30 بعدازظهر
در مقابل دوشنبه، سه شنبه، چهارشنبه و جمعه روزی 2 تا 2/5 ساعت کلاس داشته باشی
تعادل و توازن و عدالت کجا رفته اونوقت؟

مامان دیروز اومد و اجاق گار و تخت‌خواب و یه سری خرده ریز خریدیم. آخر هفته هم قراره باباهه یخچال را بیاره. موکت‌ها شسته شد، همه جا مرتب و تمیز شده..
دیگه جهیزیه‌ام تقریبن کامل شد، فقط مونده یه شوهر! که اونم باید برم سمساری، بخرم :دی

می‌گوید: دنبال خونه باید بگردم دوباره
سمانه می‌پرسد: مگه خونه نگرفتی بودی؟
می‌گوید: " چرا.. با یه دختره که به نظر آدم خوبی می‌اومد خونه گرفتم ولی مامانش رو اعصابه.. برگشته می‌گه روزهایی که دخترم ساعت 5 به بعد کلاس داره، باید با آژانس بری دنبالش! هوا تاریک می‌شه و تنهایی نمی تونه بیاد. می‌گه باید مرغ بخوری! هر چی می‌گم من مرغ دوست ندارم، هیچ وقت نمی‌خورم. می‌گه من نباشم، تو مرغ نخوری، دخترم هم نمی‌خوره.
زنگ زدن، دختره رفته در را باز کرده. مامانش با من دعوا می کنه که وقتی تو هستی چرا دخترم باید بره در را باز کنه؟
حالا هم منتظرم پولم را پس بده برم یه جای دیگه پیدا کنم.. مامانم هم می‌گه تنها نباید خونه بگیری. اگه همخونه پیدا کردی که هیچی. اگه کسی پیدا نشد باید بری خوابگاه!
چند هفته پیش یه خونه پیدا کرده بودم، خیلی هم خوب بوده. مامان همین دختره اومد خونه را دید، گفت از سر خیابون تا کوچه دوره و دخترم سختشه این راه را بره و بیاد. قرارداد را فسخ کرد. 270 تومنی هم که پیش پرداخت داده بودم، پرید.
خیلی بده رفتارشون..
اون هفته اومدم دانشگاه دیدم دختره نشسته یه گوشه داره گریه می‌کنه! می‌گم چی شده؟
می‌گه اینجا چرا اینجوریه؟ همه‌ی دخترا جن.ده هستن! "

تلفنش زنگ می‌زند. می‌گوید: مامانمه. باید خوب باشم.
نفس عمیقی می‌کشد و دور می‌شود.

یک وقتهایی نیاز نیست آدمی را دیده باشی تا حس کنی دوست قدیمی‌ات هست. حتا اگر ندیده باشی‌اش و وبلاگش تنها راه ارتباطی شما و خبرگرفتن از حالش باشد. نه می‌توانی تماس بگیری و صدایش را بشنوی، نه اصرار می‌کنی به دیدنش و می‌دانی اینگونه راحت‌تر ست..

ولی مثل یک دوست با خوشحالی‌اش شاد می‌شوی و با غمش ناراحت. 6 - 5 سال زمان کمی نیست برای خواندن روزنوشت‌های یک نفر..

یک وقتهایی هم مثل الان که معلوم نیست چه بلایی سر پرشین‌بلاگ آمده و وبلاگش باز نمی‌شود، یاهومسنجر هم باز نمی‌شود تا برایش چند خطی بنویسی.. دسترسی‌ها قطع می‌شود. فقط مطمئنی به اینجا سر می‌زند و می‌خواندت.

 

عسل جانم، خواهرک نازنینم تولدت هزاران بار مبارک

به یادت هستم و برایت دعا می‌کنم باز همان عسل شاد و بازیگوش روزهای اول آشنایی‌مان باشی و لحظه‌هایت پر شود از  آرامش..

آدم حس می کنه یه روزهایی رو .. یه لحظه هایی رو.. باید با عمق وجودش حفظ کنه و نگه داره

از ساعت ۸ و نیم نشستم بالای سر دوستم كه پاشو بریم. زود باش. ولی قبل از این كه به دانشگاه برسم خبر تعطیلی کلاس رسید. رفتن سر کلاس، به دید و بازدید و سلام علیک تبدیل شد و تنها خاصیتش دیدن بچه ها  بعد از چند ماه بود..

و وسوسه پیچوندن کلاس ۸ صبح فردا ..

گذشت زمان یادم داد همه تحمل صداقت را ندارند. واقعیت همیشه خوش نیست و کسی استقبالی از آن نمی کند. آدمها دوست دارند چیزی که به فکر و ایده‌آل خودشان نزدیک‌تر ست را ببینند و بشنوند. همیشه نمی‌توان جلویشان ایستاد و گفت " همین‌ست که هست! خوش نداری، برو! نمی‌توانی چیزی که نیستم را طلب کنی!"  این فقط وقتی جواب می‌دهد که تو نیرویی غالب داشته باشی یا امکان قطع رابطه‌ها. وگرنه به جایی می‌رسی که خستگی مجبورت کند از اصطکاک‌های هر روزه جلوگیری کنی و دنبال راهی بگردی که کمتر جواب پس دهی، دنبال رضایت مقابل باشی و اعصاب آرام‌تر.

 کم‌حرف‌تر شوی و گزیده گو ! زمان یادم داد همیشه نباید صادق بود. من زندگی خودم را می‌خواستم. یا باید دخترک حرف‌گوش کنی می‌شدم یا همه‌ی حرفها و شعارها در باب صادق بودن را می‌ریختم دور!

قرار بود شهسوار باشم ولی تهران بودم، رشت باشم ولی انزلی بودم، در خانه باشم ولی چالوس بودم. با ایکس باشم ولی با ایگرگ بودم. خانه‌ی زد باشم ولی چند خیابان آن‌ورنر بودم. همراه ایکس بودم ولی دور از هم  به هزار و یک راه شاید می‌رفتم.

زمان یادم داد کمتر بگویم و زندگی خودم را داشته باشم. و دور شدیم.. به همین راحتی و در طول سال‌ها. کم‌کم فاصله‌ها عمیق‌تر و بیشتر شد و من کمتر از خودم و زندگی‌ام برایشان گفتم. کمتر حرف هم را فهمیدیم و از حال هم باخبر شدیم.

آخرین باری که با تمام صداقتم جلویشان ایستادم، آخرش به اشک رسید و قرص‌ آرام‌بخش و خواب..

 

رسیده‌ام به یک‌چهارم پایانی 26سالگی

 

تند و با عجله از خانه می‌دوم بیرون و سوار می‌شوم. می‌گوید عجله نکن

دستش را می‌برد سمت دنده که حرکت کند، مکث می‌کند و نگاهش به تقلای من ست برای پوشیدن کفش‌هایم و گره زدن بندها

می‌گوید: من عاشق اینم که همیشه می‌یای تو ماشین و کتونی‌هات را می‌پوشی.

یه وقت کفش‌هات را بپوشی و بندهاش بسته باشه، سوار ماشین شی باور کن ناراحت می‌شم!

می خندم و می گوید همیشه همینجوری بیا!

روز خوبی بود. همین

این فضا.. این میز کوچک آشپزخانه وقتی می نشینیم دورش و نهارخوردنمان انقدر کش می‌آید که چای و نسکافه‌ی بعدش را هم همانجا می‌خوریم و حرف می‌زنیم و می‌خندیم و از تجربه‌ها و نظرات و فکرهایمان می‌گوییم..

اینجا، این  لحظه‌ها که بغض و خنده و بی‌خیالی و خوشحالی را باهم دارد..

اینجا این وقتهایی که یهو می‌زنیم زیر آواز و یکباره یکی‌مان ساکت می‌شود و شعر یادش نمی‌آید..

دیروز که نگران صداهایمان نبودیم و خیالمان راحت بود فقط ما 3تاییم..

شاید هم بزم کوچکی بود برای زنی که به 35سالگی سلام می‌گفت

 

این فضا، اینجا، این لحظه‌ها، دیروز  را نمی‌شود توصیف کرد.

از لحاظ چای و عاشقی

زمان 3:35 صبح

من - تشنمه

گشنمه

اون : ای بابا . یکی یکی

من - چرا یکی یه لیوان چای نمیاره واسم؟

اون : خب عزیزم پاسی از شب گذشته. فلورانس نایتینگل هم خوابه الان

من - اصلن واسه همینه من تا حالا عاشق کسی نشدم. کسی این وقت شب برام چای نیاورده

اون : بیاره هم چشم من آب نمی‌خوره. چای رو می نوشی، می زنی بر بدن. بعد هم می گی یارو عجب دیوونه ایه تا این وقت شب بیداره

من - =)))))))))

جوابت منو کشته :))

اون : جز اینه آخه؟
خنده ات به خاطر اینه که خودت رو خوب می شناسی :))))))))))))))

من - ولی مطمئنن وقتی برام چای می آورد بهش می گفتم عااااااشقتم. در اون لحظه عاشق می شدم

اون : آره خب در اون لحظه :)))))))

من - چای که تمام شد، یادم می رفت :))

اون : زحمت می شد البته ها

من - نه خب.. زحمت کشیده بود منو به چای رسونده بود. برای یه لحظه قطعن عاشق می شدم :))

اونم خوشحال میشد باز برام چای می آورد :)))))))))))))

اون : آره من نگران کلیه ات می شدم اون موقع
اون برای تداوم عاشق بودن تو، راهی بیمارستانت می کرد :))))))))))))))

من - نگران نباش. همه را یه شبه نمی‌خوردم

اون : خب اون می ریخت توی حلقت بابا

من - ولی چه خوب بود هر وقت اراده می کردی چای حاضر بود :))
یا یکی چای تازه دم میداد دستت :دی

مهر با سرمایش پریده در آغوشم

با فیروزه قدم می‌زنیم. یکی چند قدم مانده به من، لبخند می‌زند. جلویم مکث میکند. سلام می‌گوییم و روبوسی می‌کنیم. احوالپرسی می‌کنیم. درست مثل این آدمهایی که سالهاست همدیگر را می‌شناسند و یکباره اتفاقی همدیگر را در خیابان می‌بینند.
خیلی عادی و خوشحالانه از این دیدار اتفاقی خداحافظی می‌کنیم. من همراه فیروزه می‌روم و او در جهت مخالف می‌رود.

فکر می‌کنم این زندگی مجازی چقدر حقیقی شده شاید که وقتی برای بار اول انقدر اتفاقی در خیابان همدیگر را می‌بینیم و از روی عکس‌ها همدیگر را می‌شناسیم، یک لحظه شک نکردیم به آشنایی و دوستی‌مان. درست مثل این آشناهای قدیمی که اتفاقی همدیگر را می بینند

دنبال دمپایی می‌گردم بروم زیر باران.. مامان می‌گوید: الان تمام می‌شه
می‌گویم هنوز که تمام نشده و می‌روم
دیگر نه داد می‌زند سرما می‌خوری، خیس می‌شی و نه غر می‌زند. می‌داند وقتی باران می‌بارد یا سر از حیاط در می‌آورم یا کوچه. فقط ترجیح می‌دهد با تی‌شرت و شلوارک به سمت حیاط بروم نه کوچه


بابا که سر می‌رسد، منتظر دلیل و توضیح نمی‌ماند. می‌گوید هیچ چیزت مثل آدمیزاد نیست
مینا می‌خندد و می‌گوید به ایمان گفتم، دنیا باز نمیاد .. رو به کوچه، به سمتی که هیچ کسی را نمی‌بینم با صدای بلند می‌گوید: دیدی؟ من نگفتم این همراهمون نمیاد.

می‌گفت: " یک سری از آدمها، آدم روز هستند و یک عده‌ای آدم شب
من آدم روز هستم و تو آدم شب "


این روزها به شدت دلم می‌خواد صبح‌ها خوابم نیاد و شب مثل آدم بخوابم ولی نمی‌شه و به هیچ کدوم از کارهای صبح نمی‌رسم.

برگشته ام خانه با یک مشت* دلتنگی


* واحد قیاسی من هنوز دستم ست و با انگشتهایم می شمارم

یادتان هست می گفتند دستت را مشت کنی برابر با اندازه‌ی قلبت هست؟ الان به اندازه این دست بسته شده دلتنگم با اینکه خانه هم نبودم باز دلم تنگ و بی قرار بود برای خانه. زندگی بدون اینهمه تناقض انگار نمی شود.

هنوز نرسیده ام به خانه
بوی مهر کم کم خفه مان خواهد کرد با چه کنم ها و چگونه ها و رفت و آمدها و شروع ترم جدید و باز جمع کردن و رفتن
دارم فکر میکنم این تعطیلی تابستان بدعادتم کرده. سه ماه زمان کمی نبود برای تغییر عادتها و روال تازه ای از زندگی.. حالا باز من غرم می آید از تغییر و تکانها و اینهمه قر و قاطی بودنی که ازهمین انتخاب واحد گریبانگیر شده
از کل دروس ارائه شده، 4واحد دارم و یک خروار دروس عمومی و بی ربط
آن وقت نمی فهمم هيدرولوژی پيشرفته، سمينار2، تحليل محتوای كتابهای درسی دوره ابتدایی، بررسی کتب زبان انگليسی دوره راهنمایی و اصول بالينی وسط دروس "نمایش" چه می کند؟

پ.ن:  من نگران نیستم از لحاظ انتخاب واحد و غیره. کلن عرض کردم